Comic Review: AIURA

posted on 22 Sep 2012 23:29 by huckbein in Comic-Review
คำเตือน กรุณาอ่านก่อนข้ามไปดูรีวิว
1. ข้อความต่างๆที่เขียนในที่นี้ เป็นความเห็นและความรู้สึกส่วนตัวของผู้เขียน
ซึ่งอาจไม่ตรงกับความคิดของผู้อื่น (เช่น ชอบหรือไม่ชอบ ดีหรือไม่ดี เป็นต้น)
2. การรีวิวนี้ เป็นแค่การนำเสนอการ์ตูนที่ผู้เขียนได้อ่านมาให้ผู้อื่นได้รู้จัก
ซึ่งไม่ได้มีวัตถุประสงค์ที่จะอวย โฆษณา ด่า หรือสร้างกระแสดราม่าลัทธิใดๆ
เกี่ยวกับการ์ตูนที่นำมารีวิวทั้งสิ้น ข้อความใดๆที่สื่อไปในแง่การประเมินค่าทั้งหมดนั้น
เป็นเพียงแค่ความเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
3. ผู้เขียนจะพยายามไม่สปอยเนื้อหาเท่าที่เป็นไปได้ แต่ก็อาจมีการหลุดสปอยออกมาบ้าง
หากใครที่กลัวการสปอย ก็ขอให้ระวังขณะที่อ่านบ้างนะครับ
4. การ์ตูนที่นำมารีวิวในที่นี้ ผู้เขียนเองก็ไม่ทราบว่ามีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยหรือยัง
หากสงสัยว่าการ์ตูนเรื่องนั้นมีพิมพ์หรือจำหน่ายในไทยหรือไม่ โปรดกรุณาตามหาด้วยตนเอง
 
 
เปิดหัวข้อใหม่ รีวิวหนังสือการ์ตูน
พอดีช่วงนี้ผู้เขียนไม่ค่อยได้เล่นเกม ดูอนิเมมากนัก
เวลาว่างส่วนมากเลยหมดไปกับการหาการ์ตูนอ่านแทน
พอเรื่องที่อ่านมันชักเยอะ ก็อยากจะมาทำรีวิวบ้าง
เผื่อเรื่องไหนมีใครสนใจ จะได้ลองไปหาซื้อหาอ่านดูบ้าง
หรือใครเคยเห็นเรื่องไหนแล้ว แต่ยังไม่กล้าซื้อ
รีวิวนี้ก็อาจจะช่วยให้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้นบ้าง(มั้ง)
ไม่เคยเขียนอะไรทำนองนี้เหมือนกัน แต่จะลองดูละกันเน้อ
 
เรื่องแรกที่จะนำมารีวิวประเดิมในคราวนี้คือ
 
あいうら (AIURA)
 
 
ผู้เขียน: 茶麻 (Chama)
สำนักพิมพ์: Kadokawa Comics A Extra
 
เนื้อหาโดยสังเขป

เรื่องราวชีวิตประจำวันของสาวม.ปลาย อามายะ คานากะ, อิวะซาวะ ซากิ, อุเอฮาระ อายุโกะ และเพื่อนรวมชั้น
ที่วันธรรมดาๆวันหนึ่งอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรืออาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ล่ะมั้ง
 
 
ข้างต้นคือคำเปรยรวมๆเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องนี้
ในโฆษณาของการ์ตูนเรื่องนี้จริงๆ ก็เปรยไว้ทำนองว่า "วันธรรมดาที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเกิดขึ้น"
ซึ่งว่ากันตามตรง ใครอ่านเจอแบบนี้ก็คงคิดว่าน่าเบื่อแหงๆ(ก็มันไม่มีอะไรเลยนี่หว่า)(ฮา)
แต่ในความเป็นจริง แม้การ์ตูนเรื่องนี้จะไม่ได้มีเรื่องราวที่พิเศษพิสดารอะไร ตรงตามที่เปรยไว้ก็ตาม
แต่การ์ตูนเรื่องนี้ก็ให้ความสนุกแก่ผู้อ่านได้เต็มที่ ด้วยเอกลักษณ์ของตัวละครแต่ละตัวในเรื่องนั่นเอง
 
เดิมทีแล้วการ์ตูนเรื่องนีเป็นการ์ตูนที่ผู้วาดอัพโหลดให้อ่านฟรีในเว็ป Niconico ของญี่ปุ่น
แล้วจึงค่อยได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร จนออกรวมเล่มออกดังที่เห็นข้างบน
ซึ่งปัจจุบัน ก็ยังสามารถเข้าไปติดตามอ่านแบบ4สีในอินเตอร์เน็ทได้อยู่ รวมถึงตอนล่าสุดด้วย
(แต่รู้สึกว่าบางตอนที่มีในรวมเล่มจะขาดหายไปบ้างเหมือนกัน)
 
 
แนะนำตัวละคร (หลักๆ)
 
天谷 奏香 (อามายะ คานากะ)
สาวติงต๊อง ตัวละเอกของเรื่อง ชื่อเล่น คานะคานะ
ไว้ผมไซด์เทล และไม่รู้ว่าทำไมถึงผูกริบบิ้นกับเครื่องแบบแทนที่จะผูกเนคไทเหมือนคนอื่น
เป็นตัวปล่อยมุกประจำเรื่อง นิสัยร่าเริง(รึพูดให้ถูกคือบ้าบอ)อยู่ตลอดเวลา
วันๆนึงดูเหมือนจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากหาเรื่องสนุกๆทำ
ชอบคอยหาเรื่องป่วน แหย่ชาวบ้านอยู่เป็นประจำ
แถมชอบตั้งชื่อเล่นประหลาดๆให้ชาวบ้านอีกต่างหาก
(แถมไม่รู้ตัวซะอีก ว่าตัวเองไม่มีเซนส์ในการตั้งชื่อเอาซะเลย...)
เรียกว่าเป็นตัวสร้างความรำคาญโดยธรรมชาติเลยก็คงได้
 
ที่สำคัญคือ เรียนก็ไม่ไหว กีฬาก็ไม่รุ่งอีกตะหาก
ถ้าเอาความร่างเริงออกไปจากเธอแล้วล่ะก็ คงจะไม่เหลืออะไรเลยล่ะมั้งเนี่ย
แต่ก็เพราะนิสัยร่างเริงแจ่มใสนี่ล่ะมั้ง เลยดูเหมือนเธอจะไม่คิดมากเรื่องจุดด้อยของตัวเองเท่าไหร่
(แต่ดันไปคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแทน)
และแม้ดูเผินๆ เหมือนจะเป็นตัวละครที่คอยสร้างปัญหาให้ชาวบ้านอย่างเดียวก็จริง
แต่ในความเป็นจริงแล้ว เธอเป็นตัวละครที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก
เข้าหาคนอื่นง่าย คุยง่าย ตีสนิทง่าย แล้วก็เลยเล่นหัวชาวบ้านง่ายๆด้วยนั่นเอง(ฮา)
 
岩沢 彩生 (อิวะซาวะ ซากิ)
สาวมาดแมน เพื่อนสนิทของคานะกะ ชื่อเล่น ซากิ
เป็นตัวละครหลักคนที่สองของเรื่อง รู้จักกับคานากะมาตั้งแต่ก่อนเข้าม.ปลาย
เลยดูเหมือนจะมีภูมิต้านทานความน่ารำคาญของคานากะมากเป็นพิเศษ
ตัวสูง ตัดผมสั้น รูปลักษณ์ภายนอกดูเหมาะกับคำว่าเท่ มากกว่าน่ารัก
ออกแนวแยงกี้กลายๆ (ผมสีทองนั้นก็เป็นผมย้อม ไม่ใช่สีธรรมชาติ)
เล่นกีฬาเก่ง จนกลัวจะมีคนลากไปเข้าชมรม
เวลาเบื่อๆอยู่ที่บ้าน ถ้าไม่เล่นเกมก็นอนลูกเดียว (ถึงไม่ใช่บ้านตัวเองก็นอนเหมือนกัน)
แต่ถึงแม้ว่าจากรูปลักษณ์ ท่าทาง และคำพูดของเธอ จะดูเหมือนแยงกี้ก็ตาม
ความจริงแล้วเธอเองก็แอบอิจฉาเด็กผู้หญิงคนอื่นที่ตัวเล็กๆน่ารักๆอยู่เหมือนกันนะ
(ดูเหมือนจะเอ็นดูอายุโกะมากกว่าคานากะที่เป็นเพื่อนเก่าซะอีก เพราะตัวเล็กน่ารักน่ะแหละ)
 
ถ้าดูจากโพซิชั่นของตัวละคร ตอนแรกอาจจะคิดว่าเธอเป็นตัวตบมุกประจำเรื่องก็ได้
ซึ่งบางทีเธอก็ชอบตบมุกคานากะแบบรุนแรงด้วยเหมือนกัน (เช่น โลว์คิก เตะบอลอัด เป็นต้น)
แต่ในความเป็นจริง เธอก็ไม่ได้ทำหน้าที่นั้นบ่อยมากนัก (ถ้าเทียบกับตัวตบมุกจากเรื่องอื่น)
แถมบางครั้งนอกจากไม่ยอมตบมุกคานากะแล้ว ยังเล่นมุกตามน้ำไปอีกตะหาก
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะนึกสนุก รึเพราะขี้เกียจตบมุกกันแน่...
 
上原 歩子 (อุเอฮาระ อายุโกะ)
สาวเตี้ย เพื่อนใหม่ของคานากะและซากิ ชื่อเล่น 1.ยุคคอง 2.ยุกกง
เป็นตัวละครหลักคนที่สามของเรื่อง
เอกลักษณ์ประจำคือตัวเตี้ย เป็นเด็กนิสัยดี และดูเป็นคนปกติมากที่สุด
ชื่อเล่นของเธอนั้น คานากะเป็นคนตั้งให้ ซึ่งแน่นอนว่าตอนแรกเจ้าตัวก็ไม่ยินดีซักเท่าไหร่
แต่ด้วยความที่เป็นเด็กดี ไม่นานนักก็รับชื่อเล่นของตัวเองได้
และปรับตัวเข้ากับความต๊องของคานากะได้
ส่วนกับซากินั้น ดูเหมือนเธอจะอิจฉาส่วนสูงของซากิอยู่
(ในขณะที่ซากิ ก็อิจฉาความเตี้ยของอายุโกะเหมือนกัน)
ค่อนข้างจะคิดมาก เรื่องส่วนสูงของตัวเอง แต่ไม่ค่อยบ่นให้เห็นเท่าไหร่
ผลการเรียนอยู่ในระดับค่อนข้างดี เรียกกว่าเป็นเด็กดีในเกณฑ์ปกติจริงๆ
และด้วยความที่เป็นคนปกติที่สุดในกลุ่มล่ะมั้ง
บางครั้งก็เลยลำบากกับการรับมือกับคานากะอยู่เหมือนกัน
(บางทีก็ต้องรับบทตบมุกบ้างเหมือนกัน เพราะซากิไม่ยอมตบมุกให้)
 
อาจจะไม่ค่อยมีใครสังเกตนัก แต่ถึงแม้เธอจะตัวเตี้ยที่สุดในกลุ่ม(ในเรื่องด้วยมั้ง?)ก็ตาม
เธอก็เป็นคนที่หน้าอกหน้าใจใหญ่ที่สุดในกลุ่มตัวเอกสามคนด้วยนะเออ
 
簗瀬 芽依 (ยานาเซะ เมย์) 
หัวหน้าห้องของคานากะ ชื่อเล่น ยานันโจ
อุปนิสัยขยัน จริงจังจนบ้างครั้งก็น่าเป็นห่วง
เรียนเก่ง เกลียดความพ่ายแพ้
และเพราะเป็นคนจริงจัง เลยไม่ค่อยถูกกับคานากะ
(แต่หลักๆก็คือรำคาญนั่นแหละ)
เป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้าย ที่โดนคานากะตั้งชื่อเล่นให้
แถมตำแหน่งหัวหน้าห้องนี่ก็โดนยัดเยียดให้อีกเหมือนกัน
แต่ปกติก็เป็นคนจริงจังอยู่แล้ว เลยลงล็อกไปโดยปริยาย
 
真中 南緒 (มานากะ นาโอะ)
เพื่อนสนิทของเมย์ ชื่อเล่น มานัคส์
มักอยู่เป็นคู่กับเมย์บ่อยๆ ทำตัวไม่ค่อยโดดเด่นนัก
แต่เป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี+ชอบเรื่องสนุก ก็เลยเล่นมุกกับคานากะได้ตลอด
(ผิดกับเมย์ที่ปวดหัวกับคานากะอยู่บ่อยๆ)
เรียนเก่งจนน่าตกใจ ทำคะแนนสอบได้ดีกว่าเมย์อยู่เสมอๆ
ดูเผินๆเหมือนจืดจาง แต่ความจริงแล้วสเปคสูงพอตัวทีเดียว
ส่วนชื่อเล่นของเธอนั้น ไม่ต้องบอกก็คงพอเดาได้ว่า
คานากะเป็นคนตั้งให้อีกน่ะแหละ (แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ใส่ใจเท่าไหร่น่ะนะ)
 
山下 寿美子 (ยามาชิตะ สุมิโกะ)
อาจารย์ประจำชั้นของคานากะ
เป็นอาจารย์ แต่น่าจะขี้เกียจซะยิ่งกว่าคานากะ
อย่าว่าแต่จำชื่อนักเรียน แม้แต่ชื่อตัวเองก็ยังจำผิด
เป็นตัวการที่ทำให้เมย์ต้องเป็นหัวหน้าห้อง
ดูเหมือนชอบใส่เสื้อที่มีลายโลโก้แปลกๆ เช่น Sleep Onion เป็นต้น
วิชาที่สอนคือ วิชาพละศึกษา
  
若月 美鈴 (วาคาซึกิ มิสุซุ)
อาจารย์วิชาภาษาอังกฤษ
เป็นอาจารย์ แต่ดันใส่เครื่องแบบนักเรียนเป็นประจำ
มีงานอดิเรกออกแนวโอตาคุ บางทีก็ใช้ศัพท์เฉพาะอย่างเช่น โมเอะ คอมมิคเกะ
ตัวเล็กน่ารัก จนดูเหมือนเด็กม.ต้น เลยเป็นที่นิยมในหมู่นักเรียน
(นักเรียนหญิงบางกลุ่ม เรียกชื่อเล่นๆว่า มิสุซุจัง)
แต่ความจริงอายุ30เข้าไปแล้ว
ค่อนข้างคิดมากกับสถานะยังโสดของตัวเองเหมือนกัน
  
松野 修作 (มัทสึโนะ ชูซาคุ)
อาจารย์เลือดเดือดประจำโรงเรียน
ภาพลักษณ์หลักๆที่เห็นชัดคือ ทำตาน่ากลัว เสียงดัง
แต่ดันสอนวิชาคณิตศาสตร์
ทั้งที่ดูยังไงก็เหมือนครูฝึกรด.มากกว่า
แต่ถึงจะดูน่ากลัว ในอีกมุมหนึ่งก็เป็นครูที่ให้ความสำคัญกับนักเรียนมาก
แล้วก็มีด้านที่ใจดีด้วยเหมือนกัน (ถึงจะไม่แสดงออกมาตรงๆก็เถอะ)
 
นอกจากนี้ยังมีตัวละครอีกหลายตัวที่ไม่ได้แนะนำ
เพราะตัวละครบางตัวยังไม่มีบทมากนักในเล่มแรก
ใครที่สนใจก็ลองไปค้นหาเพิ่มเติมดูด้วยตนเองละกันเน้อ
 
ความเห็นส่วนตัว
 
จริงๆแล้วการ์ตูนเรื่องนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออ่านตั้งแต่วันแรกที่มันออก
แต่บังเอิญไปเจอในร้านหนังสือมือสองเข้า เปิดๆดูแล้วน่าจะใช้ได้ ก็เลยหยิบมาเท่านั้นเอง
โดยส่วนตัวแล้วก็รู้สึกว่าคิดถูกแล้วที่หยิบมา เพราะเป็นการ์ตูนที่อ่านได้เพลินใช้ได้ทีเดียว
ทุกวันนี้จะมีการ์ตูนแนวชิวิตประจำวันออกมาเยอะแยะมากมาย (โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับสาวม.ปลาย)
และหลายๆเรื่องก็มีโครงสร้างๆคล้ายๆกันหมด คือมีสาวม.ปลายอยู่กลุ่มนึง
กับเพื่อนอีกจำนวนหนึ่ง ครูอีกจำนวนหนึ่ง แล้วก็เล่นมุกกันไปมาระหว่างตัวละคร
การ์ตูนเรื่องนี้เองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน เรียกว่าไม่ผิดเพี้ยนจากเอกลักษณ์ที่ว่ามานั่นเลยก็ได้
 
แต่แม้จะเป็นการ์ตูนที่เขียนตรงตามแบบแผนของแนวชีวิตประจำวัน
การ์ตูนเรื่องนี้ก็จัดอยู่ในกลุ่มที่เขียนได้ดี
คือสร้างจุดเด่น และดึงจุดเด่นของตัวละครแต่ละตัวออกมาได้ดี
รวมถึงหมุนเวียนบทตัวละครได้ค่อนข้างทั่วถึง
แม้ว่าตัวละครหลักสามตัว คือ คานากะ ซากิ และ อายุโกะ จะยังคงเด่นกว่าตัวละครอื่น
แต่ก็มีการแทรกตัวละครอื่นให้มีบทผลัดเวียนกันเข้ามาเสมอๆ
ทำให้อ่านแล้วไม่รู้สึกเบื่อกลางทางว่า "ทำไมมีแต่ยัยสามคนนี้คุยกันฟะ" ซะก่อน
มุกต่างๆในเรื่องก็ลื่นไหลดี ไม่ติดอยู่กับมุกใดมุกหนึ่ง หรือเซตติ้งอันใดอันใดมากจนเกินไป
ถึงแม้มุกเกือบทั้งหมดในเรื่อง คานากะจะเป็นคนเล่น (คือเหมือนจะมีตัวยิงมุกเด่นๆอยู่คนเดียว)
แต่การได้ดูอาการตอบสนองของตัวละครแต่ละตัวที่คานากะไปแหย่ด้วย ก็ช่วยให้อ่านสนุกได้
 
ในส่วนของภาพ ลายเส้นของ อ.ชามะ ก็ดูสะอาดตาดี
ไม่มีองค์ประกอบเกะกะสายตามากเกินไป เหมาะกับตัวเนื้อหาที่เป็นการ์ตูน4ช่องแบบสบายๆ
แต่บางคนก็อาจจะไม่ชอบ เพราะหลายๆซีนมันก็อาจจะดูโล่งเกินไปหน่อย
ความจริงตอนแรกที่ผมหยิบอ่าน ผมก็ไม่กล้าซื้อเพราะเห็นลายเส้นแล้วกลัวคนวาดเผางานเหมือนกัน(ฮา)
แต่พออ่านจบแล้ว ยอมรับว่ารักษาคุณภาพของงานวาดได้คงตัวดี
คือเริ่มมาเส้นเป็นยังไง ตอนจบเส้นก็เป็นแบบนั้น
(เคยเจอบางเรื่องเผาซะกลางเล่ม ทำเอาอยากจะร้องไห้ เสียดายเงิน)
 
สรุปโดยภาพรวมแล้ว
เป็นการ์ตูนที่มีลายเส้นแบบสบายตา เหมาะกับเนื้อหาการ์ตูน
เนื้อหาสนุกใช้ได้ อ่านได้เพลินดี มีการควบคุมตัวละครที่ดี
(ส่วนตัวถ้าจะให้เปรียบเทียบกับการ์ตูนเรื่องอื่นๆ ก็คงคล้ายๆกับ อสึมังกะไดโอ ล่ะมั้ง
แต่อารมณ์ในเรื่องก็ไม่เหมืนกันซะทีเดียวน่ะนะ)
 
ถ้าให้เป็นเกรด ก็คง B+ ล่ะนะครับ
(ตอนแรกว่าจะทำเป็นคะแนน แต่เป็นเกรดแทนดีกว่า)
 
*แถมท้ายนิดนึงว่า ตอนนี้การ์ตูนเรื่องนี้กำลังมีแผนจะทำอนิเมด้วยเหมือนกัน แต่ยังไม่มีกำหนดที่แน่นอน
 
ปัจจุบัน(ในวันที่เขียนรีวิวนี้) การ์ตูนเรื่องนี้ออกรวมเล่มมาแล้ว2เล่มครับ
ถ้าใครสนใจก็ลองไปสืบค้นหาอ่านดูได้
จบการรีวิวแต่เพียงเท่านี้ แล้วเจอกันใหม่คราวหน้า
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะครับ m(_ _)m

edit @ 24 Sep 2012 12:57:00 by Huckbein

Comment

Comment:

Tweet

มิวต้องจัดแรงค์ตัวอย่างพวกเขียนดีและไม่ดีของแนวนี้ซะแล้วล่ะ รับรองเห็นภาพชัดขึ้นแน่ๆ

#1 By bekung on 2012-09-23 21:47